De vader, de moeder & de tijd

In 1993 sterft de vrouw, en laat ze haar man alleen achter. Op haar begrafenis zegt hij dat het een schitterend feest was, maar dat ze nu naar huis moeten omdat zij anders te lang alleen is. De strenge huisvader van weleer, die zijn acht kinderen met ijzeren hand opvoedde, is veranderd in een afhankelijke, dementerende man.

In De vader, de moeder & de tijd  reconstrueert Marijke Hilhorst de hoogte- en dieptepunten uit het leven van de twee mensen die haar ouders waren. Het resultaat is een hartverwarmende kroniek vol herinneringen, observaties en grappige anekdotes, maar ook een openhartige analyse door de auteur van haar eigen verhouding met haar ouders. Het boek is een liefdevolle schets van een groet familie van de oude slag, voor wie de ontwikkelingen van de moderne tijd eigenlijk te snel zijn gegaan.

Over De vader, de moeder en de tijd

Yra van Dijk, De Volkskrant: 'Niet alleen het familieleven wordt vastgelegd, ook een tijdperk; de tijd dat de mensen die 'goed rooms' waren nog tien kinderen hadden, de tijd waarin meisjes konden kiezen tussen de fabriek of een dienstbetrekking, de tijd waarin de kleden nog geklopt moesten worden en haarden geveegd. Hilhorst graaft in het verleden, vindt foto's, trouwboekjes, ansichtkaarten. Fragmenten uit verhalen die langzaam maar zeker de vorm aannemen van een kleine geschiedenis die met grove steken vastgenaaid blijkt aan het eigen leven. Meestal is dat pijnlijk, soms ook geestig. De vraag die de  vader na de dood van zijn vrouw stelt - 'hoe het toch mogelijks is dat iemand uitgeleefd kan zijn en toch nog zoveel teweeg brengt'- is precies de vraag die Hilhorst met haar familiekroniek probeert te beantwoorden.'

Koos Noppen, Nederlands Dagblad: 'De lezer van de familiekroniek De vader, de moeder & de tijd waant zich in een bioscoop waar fragmenten van een familiearchief worden vertoond.  We maken kennis met een rooms-katholiek huishouden met acht kinderen, arbeidersmilieu in het chique Laren. Het gewone leven, scherp geobserveerd en even trefzeker als ontroerend in beelden gevangen. Als een film die je graag nog een keer wil zien.'

Monica Spoeting, Vrij Nederland: 'Hilhorst schrijft invoelbaar en soms ook regelrecht geestig over de tegenstrijdige gevoelens die de aftakeling van haar ouders bij haar losmaken.'

Frans Meulenberg, Medisch Contact: 'Schrijven over de beleving van ziekte is moeilijk. Hoe het bijna onvoorstelbare in woorden te vatten. Twintig jaar na Renate Rubinsteins Nee heb je!  verscheen eindelijk weer een boek van hetzelfde kaliber. In De vader, de moeder & de tijd staat de dementie van haar ouders centraal. Het resultaat is een mild en intiem boek. Om licht te huiveren en hard te lachen. Een boek vol gestilleerde wanhoop.'

Inge van den Blink, Opzij: 'Hilhorst geeft in dit puntige, goed geschreven boek een levendig beeld van een katholieke arbeidersgezin in de jaren vijftig en zestig. Hard werken, eenvoud en plicht.' 

Suzanne Weusten, Tijdschrift voor de Sociale Sector: ' Uit die 83 korte verhaaltjes rijst langzaam een schitterend beeld op van het gezin, maar vooral ook van de waarden en normen die de kinderen uit de lagere middenklasse in die tijd met de paplepel kregen ingegoten.'

Nederlandse Bibliotheek Dienst: 'Wie wil schrijven over zijn ouders, vooral over dementerende ouders, moet wel een heel fijnbesnaarde pen en  veel tact hebben om dat liefdevol te kunnen doen. Deze schrijfster heeft zo'n pen. Het zijn geen liev stukjes, de ouders worden absoluut niet verheerlijkt. Toch spreekt uit elke regel de grote liefde van de dochter voor deze twee mensen, die acht kinderen opvoedden op een manier die nu wel 'ouderwets' genoemd zal worden. Ze schrijft over de tijd vanaf haar geboortejaar (1952) met af en toe een teruggrijpen naar eerder, de tijd van haar grootouders, de oorlogstijd ook. De schrijfster is een scherpzinnig observator en haar boek leest als een boeiend document.' 

Emma Brunt, Het Parool: ' 'Duidelijk is dat de schrijfster iets meer  beoogt dan het portretteren van dat ene onvergetelijke gezin waarin ze toevallig zelf opgroeide, wat ze haar lezers en passant wil meegeven is een tijdsbeeld. Eenvoudige mensen zijn het, die vader en moeder, die zich onwennig moeten schikken naar de nieuwe moderne verhoudingen in de maatschappij en daar maar amper in slagen. 'Liefdevol'  is dan ook het voorspelbare adjectief dat de uitgever kiest op het achterplat, maar dat is nu eens niet klef, neerbuigend of overdreven want Marijke Hilhorst slaagt er inderdaad in de afstand tot het verleden zowel te overbruggen als te bewaren. Soms is het effect van haar terloopse observaties uitgesproken grappig, maar naarmate de ouders ouder worden, steeds dementer,  steeds hulpelozer, steeds dichterbij de dood, vergaat zowel hun volwassen kinderen als de lezer het lachen. '

Ingrid Hoogervorst, de Telegraaf: 'De familiebanden zijn sterk, ook nog als de vader en moeder bejaard zijn en dement. Vooral de stukken over de moeder van de acht kinderen, die op haar 65ste al niet meer weet wie wie is, leveren indringend proza op.  De vader, de moeder & de tijd  biedt verbijsterende details over hoe de dingen vroeger gingen. Zoals in de kleuterklas bij de zusters, waar het in zijn broek plassende jongetje gedurende het gebed met een gele stofdoek op zijn hoofd moet blijven zitten.'

 

Boek bestellen

  home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links