reclamebureau ontwerpfabriek hilversum

PING PING
Het is niet eens vanwege de bonussen. Ook het grissen en graaien van bankbazen vormen niet de doorslaggevende reden dat ik bij de ING weg wil, al ergerde ik me reusachtig en zou ik ze graag een lesje leren. Maar de heren hebben een akkoord gesloten en beterschap beloofd dus vind ik dat we het achter ons moeten laten.
Waarom stap ik dan toch over?
Ik was gewoon tevreden zonder bank. Zonder prestigieuze geldpaleizen, zonder accountmanagers, zonder krijtstreeppakmannen. Het anonieme van de Postbank sprak me buitengemeen aan. Het enige wat ik nodig had toen het nog giro heette, was zo nu en dan een stapeltje enveloppen en die waren gratis verkrijgbaar op het postkantoor waar ik toch regelmatig kwam om een pakje te versturen of een aangetekende. Sinds een paar jaar hoef ik het huis er niet meer voor uit omdat we geld digitaal kunnen overschrijvingen, thuis, achter de pc.
Het is altijd een prettige lat-relatie geweest. Nooit enige onmin gehad. Of het zou moeten zijn om het betaalpasje dat toen ik eenmaal getrouwd was, ongevraagd op mijn mans naam kwam maar dat hebben ze - na een telefoontje naar Leeuwarden - keurig teruggedraaid. Ik had gewoon geen klagen.
Een tijdje geleden kwam ik ongevraagd bij de ING-bank. Dat ging met tal van toezeggingen gepaard waarvan de belangrijkste: er zou niets veranderen. Een hele geruststelling. Maar het is niet waar gebleken.
Om te beginnen kreeg ik een nieuw betaalpasje toegestuurd dat mijn vertrouwde oude blauwe moest vervangen. Het is knaloranje en er ligt een leeuw op waardoor het me heel erg aan een voetbal doet denken, aan joelende supporters, aan mannen met hoge oranje hoeden op, aan bier. Allemaal dingen waar ik niet van houd. Wil ik geld pinnen, dreunt het direct door mijn hoofd: ‘Hup, Holland hup, laat de leeuw niet in z'n hempie staan'. Het komt erop neer dat ik me een beetje geneer voor dit pasje; het is in zijn opzichtigheid een opdringerig ding.
Gisteren kwam mijn man opgewonden thuis met twee enorme oranje mappen onder zijn arm waarin we voortaan alle geldzaken - dat woord staat ook op de rug - kunnen ordenen. Het waren niet de mappen die de opwinding veroorzaakt hadden, dat was het filiaal geweest waar hij ze had opgehaald. Ik moest er beslist gauw gaan kijken, zei hij: "Je weet niet wat je ziet.'
Nou, hij had niets te veel gezegd. Ik wist inderdaad niet wat ik zag.
Mijn eerste zorg, om niet te zeggen medeleven, ging uit naar het baliepersoneel dat zonder zonnebrillen hier moest werken. Er zal sprake zijn van een gat in de ARBO-wet want is een peuterspeelzaaljuf verplicht latex handschoenen aan te trekken voor ze een blokje zeep in de vaatwasmachine mag deponeren, hier worden mensen bloot gesteld aan een verblindende omgeving zonder enige oogbescherming.
Kunnen baliemedewerkers van de ING al maanden privé geen verjaardag bijwonen zonder zich te moeten verdedigen tegen beschuldigingen over de grijpgrage handjes van hun opperste bazen waar ze zelf part noch deel aan hebben gehad, zijn ze niet ontslagen door de gevolgen van die graaicultuur, zijn ze in deze hel beland.
Het wit van de muren schelt je tegemoet. En dat wit van de wanden is gecombineerd met knaloranje. Zo zeventigerjaren! Alhoewel toen de interieurgoeroes toen nog het fatsoen hadden oranje met bruin te combineren. Iedereen die iets van doen heeft met vormgeving weet dat oranje als kleur dodelijk gevaarlijk is. En het nog smetteloze wit vraagt erom binnen de kortste keren smoezelig te ogen zodat ze een vaste kern van witwassers paraat moeten hebben. Ik voelde me opgelaten omdat mijn rode jasje vloekte en oud omdat ik geen raad wist met het meubilair.
Gebruik ik de neutrale term meubilair, het gaat niet om normale stoelen. Voor de hoge balie zijn barkrukken opgesteld en om in de sfeer te blijven, staan tussen de spiegelwanden tegen de achterwand een dertigtal flesjes van helder glas in het gelid. Ze zijn gevuld met water. Niemand bood me iets aan. En waarschijnlijk is dat ook niet de bedoeling. Ze zijn puur decoratief.
Ik wist wat ik moest denken: HIP. Ik weet wat ik dacht: HELP!
Door een van de enorme etalageruiten - het ING-idee van transparantie - had ik een eivormig object aan een touw zien hangen: een witte, van binnen oranje gecapitonneerde schaal. Welk doel diende dit gedateerde ding? Om relaxed in te gaan zitten schommelen? Maar wie gaat dat ooit doen? En welke klant volgt ontspannen de hypotheekadviseur naar de separé om daar plaats te nemen op de uit zijn krachten gegroeide zitzak. Zei ik erbij dat die bekleed was met oranje imitatieleer? Nou dat was ie. Wat zou zo'n man zeggen: Gaat u zitten? Zullen we chillend de mogelijkheden door nemen of lounged u liever?

 

 

Marijke Hilhorst home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links