reclamebureau ontwerpfabriek hilversum

Mij een zorg
Mijn oude tante verblijft nadat ze een aantal hersenbloedinkjes heeft gehad op een verpleegafdeling van een verzorgingshuis. Ze is alleenstaand, heeft geen kinderen, kan niet lopen, nauwelijks praten en zeker geen eigen huishouden voeren. Natuurlijk is het geweldig dat die - intensieve - zorg geboden wordt. Het is geruststellend te weten dat zij veilig onderdak is, eten en drinken krijgt, gewassen wordt en aangekleed. Daar betaalt ze maar een habbekrats voor. Tenminste als je haar eigen bijdrage vergelijkt met de feitelijke kosten.
Dat komt omdat verpleeghuizen onder de in 1967 ingevoerde AWBZ vallen en dan wordt er alleen naar haar inkomen gekeken. Tante krijgt AOW en heeft daarnaast nog een klein pensioen. Toegegeven, veel behoeftes heeft ze niet meer. Naar nieuwe schoenen of verre vakanties taalt ze niet langer, maar ze houdt genoeg geld over om een cadeautje te kopen, een bloemetje voor een jarige nichtje en om de kapster te laten komen. Ze slaagt er zelfs in van dat bescheiden inkomen, na de afdracht aan het verpleegtehuis en met aftrek van de verschillende privé kostenposten, nog zo'n € 2000 per jaar te sparen.
Stel nou dat tante een kast van een huis bezat in dat prachtige dorp waar ze woont, en een tweede huis met zwembad in Zuid-Frankrijk, en een zeewaardig jacht en een aandelenpakket waar je U tegen zegt, en verschillende schilderijen van Grote Meesters, en drie volbloed Arabieren, en naast een tiara die ooit aan een Russische tsarina had behoord en die in al jaren in een kluis ligt, ook nog dagelijkse sieraden ter waarde van een slordig miljoen. Wat dan?
Jawel, ik schets hierboven een fantasie die veel lijkt op een dagdroom van Dagobert Duck, de eendenman die niets liever doet dan zwemmen in zijn kelder vol gouden munten, maar ik ben serieus.
Voor de goede orde: tante bezit geen huis, schip, paard of Monet. Niet eens een Mauve. Toch zou het niets uitmaken of ze die wel had. In die zin dat haar bijdrage aan het verpleegtehuis omhoog zou gaan. Dat is toch mal?
Het is toch idioot dat wij met zijn allen, wij brave belastingbetalers, opdraaien voor de kosten van mensen die het met gemak zelf zouden kunnen betalen? Toch is het zo. Voor de eigen bijdrage wordt namelijk uitsluitend gekeken naar het inkomen, niet naar vermogen.
En ook al worden opbrengsten uit dat vermogen doorgesluisd naar de kinderen, wat niet zelden gebeurt, dan blijven die buiten schot. Van de mannen en vrouwen die naar het tehuis van mijn tante rijden in hun Porsche Cayenne of hun Audi R 8 5.2 FSI Quattro vanaf 210.000 euro - en heus die staan er geparkeerd - om hun dementerende maar zeer vermogend vader te bezoeken, wordt geen cent verwacht. We kennen in Nederland geen financiële onderhoudsplicht voor kinderen ten aanzien van hun ouders, zoals in Duitsland wel.
Hun verdriet om de aftakeling van hun ouder zal er niet minder om zijn. En ik kan enorm genieten van de rijkdom van anderen, hun extravagante auto's en onder architectuur gebouwde huizen met weelderige tuinen geven kleur aan het bestaan en mooi meegenomen, echt rijke mensen kunnen het zich permitteren om aardig en gul te zijn. Neemt niet weg dat we de lasten wel een beetje eerlijker kunnen verdelen.
Tot het midden van de jaren negentig moesten ouderen naast hun inkomen ook bijna al hun vermogen aanspreken om het verblijf in een bejaardenoord - heet nu verzorgingshuis - te bekostigen. Het was meen ik Erica Terpstra die dat heeft veranderd samen met het eerste paarse kabinet. Als motief gold dat de toen bestaande regeling werd beschouwd als een straf op sparen.
Hoezo? Een belangrijk doel van sparen is toch juist dat je er later - nog steeds comfortabel - van kunt leven? De mensen die thuis blijven wonen en intensieve particuliere hulp inhuren moeten toch ook hun vermogen aanspreken als het inkomen niet toereikend is om dit te bekostigen? En ouderen die er voor kiezen om in privé gerunde huizen als Herbergier -kleinschalig wonen voor mensen met geheugenproblemen - of Zuster Floor - het alternatief voor reguliere verpleeghuiszorg - te gaan wonen, kunnen toch ook hun opgebouwde kapitaal niet onaangetast laten? Wat is daar mis mee? Niets. De sfeer in die huizen is doorgaans aangenamer, de schaal kleiner en de ambiance prettiger dan in de doorsnee instellingen, ook al doen ze daar enorm hun best.
Veel ouderen zijn vermogend en dat blijft nog wel even zo. Is het dan geen goed idee om bij verpleeg- èn verzorgingshuizen terug te gaan naar de situatie zoals die tot 1996 gold voor bejaardenoorden, zoals ze toen heetten?
Dit onder het motto wie kan betalen, zal betalen.

 

 

Marijke Hilhorst home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links