reclamebureau ontwerpfabriek hilversum

Messenwerper
De hele maand augustus is in theater Carré Cirque Stiletto te zien. Het belooft een gigantisch spektakel te worden dat wordt aangeprezen als een achtbaan van emotie, humor en sensatie. Reken maar dat ik op een van die zwoele zomeravonden in de loge zal zitten, aan de rand van de piste om niets te hoeven missen van de ongetwijfeld wervelende voorstellingen, hoog in de lucht en vlak voor me in het zaagsel. Ik ben dol op circus.
De show is speciaal samengesteld voor zangeres, actrice, filmster, liedjesschrijfster Ellen ten Damme. Ik doe haar tekort met deze opsomming van kwalificaties want ze kan veel meer. Dansen en op haar handen lopen bijvoorbeeld. Ze is een theaterbeest, bovendien geestig, sexy en nog mooi ook.
Juist omdat ze zo'n bewonderenswaardig, zeldzaam multitalent is, vrees ik haar sensationele plan om aan een wel heel risicovolle act deel te nemen.
In De Zomer Draait Door vertelde Ellen ten Damme niet alleen dat er een droom werd verwezenlijkt met Cirque Stiletto maar ook liet ze een fragment van een bloedstollende messenwerpersact zien en liet doorschemeren dat ze verder zou gaan dan alleen aankondigen.‘Niet doen,' riep ik hard vanaf de bank, al wist ik dat ze me niet kon horen.
Waarom zou iemand die niet suïcidaal is voor een messenwerper gaan staan? Ik heb daar geen antwoord op, ondanks het feit dat ik het zelf gedaan heb. In april 1976 in het toenmalige Mickery Theater in Amsterdam. Ik deed toen mee aan de toneelproductie Folter Follies, bedacht en geregisseerd door de vorig jaar overleden oprichter en inspirator Ritsaert ten Cate.
Een korte samenvatting van de inhoud is niet te geven, daarvoor was het stuk te experimenteel maar het ging over akelige dingen als pesten, kwellen, folteren en wat niet in de weg stond dat wij acteurs, zowel de professionele als de amateurs,waartoe ik behoorde, een geweldige tijd hadden. Het gezelschap was internationaal samengesteld met Amerikanen, Zweden, Britten, Duitsers en er was dus ook een Schots messenwerpers- echtpaar aangetrokken, die erg onschots, Boris en Bonny heetten. Hij een beer van een vent met zwarte krullen, zij, zij ook donker, veel kleiner, een gespierde atlete in netkousen en een glitterpakje. De bedoeling was dat er tijdens de voorstellingen iemand uit het publiek zou worden gehaald om als vrijwillig slachtoffer voor de act te dienen maar omdat er tijdens de repetities nog geen publiek aanwezig was, koos de messenwerper een van de acteurs. Hij wees naar ‘de vrouw met het lange rode haar'. Naar mij dus. Ik weigerde. Ik klampte me aan mijn stoel vast toen hij mijn hand wilde pakken om me mee te leiden naar ‘het schavot', een zwaar houten schot waar ik voor zou moeten gaan staan met gespreide benen en de armen zijwaarts als aan het kruis genageld. Dat nooit. Ik was niet gek. Ik had de lelijke lidtekens gezien bij zijn vrouw; ze was verschillende keren door afzwaaiende messen geraakt in beide bovenarmen en in een dij.
Zij hij iets tegen me, dat ik mijn vingers ontspande en de stoel los liet? Geen idee. Tot op de dag van vandaag heb ik geen enkele verklaring voor het feit dat ik van de ene op andere seconde mijn verzet volkomen opgaf en als een lam meeliep naar de slachtbank. Willoos ging ik in de door hem gewenste houding staan met mijn rug recht tegen het schot, het hoofd geheven. Iemand roffelde op de trom, ik voelde het eerste mes tegen het hout beuken. Mijn ogen hield ik strak op zijn ogen gericht. Ik keek niet naar de hand met het mes, ook al vreesde ik die niet. Tot in elke vezel van mijn lichaam geconcentreerd wachtte ik op het staal dat zich tien keer met geweld in het hout drong en daar bleef staan. Twee messen links en rechts naast mijn hoofd, twee onder mijn armen naast mijn borst, twee bij mijn heupen, twee aan de binnenzijde van mijn benen op kniehoogte en twee aan de buitenzijde op enkelhoogte.
De eeuwigheid duurde waarschijnlijk maar een paar seconden. Toen was het over. Er werd gejoeld. Anderen vonden me een heldin. Ik voelde me high, waarschijnlijk van de adrenaline.
Mijn man vindt het zo'n geweldig verhaal dat hij het niet genoeg kan horen en als hij vermoedt dat iemand in een gezelschap het nog niet kent, smeekt hij me het te vertellen. Ook hoopt hij nog steeds dat er een foto boven water komt waarop de scène is vastgelegd. En dat zou ik ook geweldig vinden. Vooral mijn gezichtsuitdrukking zou ik graag bestuderen? Wat valt daaruit op te maken?
Ik weet nog wel dat dat gezicht toen inderdaad omkranst werd door een dikke bos haar, knalrood van de henna, en ook dat ik direct besloot: dit doe ik niet nog een keer. Nooit meer. Want wie gaat er nu uit vrije wil voor een messenwerper staan? Ellen ten Damme?

 

 

 

Marijke Hilhorst home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links