reclamebureau ontwerpfabriek hilversum


Harige aap
Het is een bekend gezelschapsspelletje om aanwezigen te vragen welk dier hij of zij het liefst zouden zijn als ze er een moesten kiezen. Er zijn mensen die de antwoorden bloedserieus nemen en er psychologische verhandelingen aan vastkoppelen. Zo zou je dominant zijn als je leeuw antwoordt, vrijheidslievend als je voor valk kiest, liever lui dan moe als het poes wordt en getuigt de keuze voor schildpad van een minderwaardigheidscomplex. Flauwekul natuurlijk. Ik steek namelijk helemaal niet graag mijn nek uit terwijl mijn voorkeur wel uitgaat naar giraffe. Het zijn praktische redenen die mij naar de giraffe leiden en ik hanteer degelijke argumenten. De giraffe is niet bedreigend voor andere dieren want vegetariër, voor de rest van de planteneters zijn blaadjes aan de hoge bomen onbereikbaar, hij houdt gemakkelijk overzicht, heeft weinig natuurlijke vijanden, is ongeschikt voor het circus en wordt niet begeerd voor het vlees, de huid of als jachttrofee.
Toch fantaseer ik er nooit over een giraffe te zijn. Wel dat ik gewoon mezelf blijf maar met een vacht. Ben ik de enige die het heerlijk lijkt om een echte lekkere zachte harige vacht te hebben? Ik denk het niet. Misschien is dat zelfs wel dé drijfveer voor vrouwen om zich in een bontmantel te hullen, want eerlijk is eerlijk, dat komt heel dicht in de buurt.
Voor we in een principiële discussie belanden over het dragen van bont, dat is niet waar ik het over wil hebben. Mij gaat het om het heimelijke verlangen zelf een pelsdier te zijn, of eigenlijk een pelsmens.
Mijn vacht zag ik graag glad en kortharig zodat die makkelijk te onderhouden is, een dagelijkse borstelbeurt zou voldoende zijn. Zo nu en dan een bad. De kleur liefst diep roodachtig bruin, met misschien een enkel, klein, wit accent. De meeste vriendinnen die ik vroeg de pels van hun keuze te beschrijven, zochten het in de katachtige sfeer, al dan niet exotisch. Luipaard en tijger werden vaak genoemd, wat me niet zo verbaasde, ook voor de hand liggend was dat de poezenvrouwen zichzelf het liefst een zelfde aaibare vacht aanmaten als hun geliefde huisdier: siamees, heilige birmaan of abessijn. De twee mannen die ik de vraag voorlegde kwamen met beer en leeuw en de laatste zei erbij dat het hem vooral om de manen ging. Macho's!
Is het vreemd dat niemand de wens koestert een chimpansee, gorilla of baviaan met wie we toch veel nauwer verwant zijn? De Britse bioloog Desmond Morris noemde ons zelfs in het gelijknamige en zeer vermakelijke boek waarmee hij in 1967 wereldberoemd werd, de naakte aap. De mens, beweerde hij, zou de enige apensoort zijn zonder haar.
Maar dat is niet waar. Niet helemaal waar tenminste. En juist dat beetje haar dat we wel hebben, is voor veel mensen een bron van zorg, zo niet van afschuw. Komt nog bij dat het begrip ‘overtollige beharing' tegenwoordig veel vaker gebruikt wordt dan een aantal jaren geleden. De grenzen zijn onmiskenbaar verlegd. De normen fors aangescherpt. De angst is kennelijk voor aap te staan.
Voor Westerse vrouwen is het al lang usance om zo glad mogelijk door het leven te gaan en dan lag tot voor kort de nadruk op oksels en benen. Er bestaan tal van pijnlijke en iets minder pijnlijke, zeer tijdrovende en snellere methodes om dit doel te bereiken, effectief zijn ze allemaal maar niet allemaal even lang.
De nieuwste mode dicteert dat uitsluitend hoofdhaar, wenkbrauwen en wimpers mogen blijven, respectievelijk is zelfs veel en lang hoofdhaar wenselijk, voor wenkbrauwen geldt niet te smal, wimpers daarentegen kunnen niet vol genoeg zijn.
In een reclamefilmpje voor de ‘No!No!' verbaasde ik me erover dat de tien vrouwen die het epileermachientje aanprezen er ook hun armen mee bewerkten. Mag daar vanaf vandaag ook geen enkel donsje meer waarneembaar zijn?
Mannen hebben dezelfde ontharingsellende over zichzelf afgeroepen door te beantwoorden aan de modegril dat borsthaar uit is, terwijl ik weet dat het niet alleen wielrenners zijn die hun benen scheren en haar op de rug gold al als onesthetisch maar dat zag niemand. Als deze trend doorzet zal de vraag naar definitievere ontharingsmethoden als laseren toenemen, een kostbare behandeling die alleen in schoonheidinstituten werd uitgevoerd. Nu kan het thuis, met de ‘Salon Laser' die elk haartje apart en, zo beweert de fabrikant althans, definitief verwijdert in slechts vier seconden. Maar hoeveel lichaamshaar telt een mens? Tien, vijftien per vierkante centimeter? Meer? In dit filmpje zag ik een man en een vrouw elkaar om beurten geconcentreerd bewerken met de Salon Laser. Het leek verdacht veel op apen die elkaar vlooiden.

 

 

Marijke Hilhorst home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links