reclamebureau ontwerpfabriek hilversum

Dierenliefde
Een vriend vertelt me een meer dan bizar verhaal. Het gaat over ene Marie. Zij is de vrouw van het Vlaamse dierenartskoppel Marie en Stéphane Gérard uit Aalst dat gevolgd wordt in de documentaire televisieserie Vinger aan de poot. Zij behandelt in de praktijk vooral kleine gezelschapsdieren als honden, katten, chinchilla's en konijntjes. Zo hebben ook alle andere dierenartsen die meewerken aan deze docu-soap hun eigen specialiteit. De reptielendokter behandelt een boa constrictor met longontsteking, de veearts wordt verzocht naar een uiterst zeldzaam schaap met rotkreupel te komen kijken, de vissenspecialist plaats een beugel bij een kostbare koikarper die door littekenweefsel aan de bek niet meer kan eten, de gedragsdeskundige gaat aan de slag met een angstige setter. Welke specialiteit ze ook hebben, allemaal hebben ze een groot hart voor dieren, zeggen de makers van het programma. Daar zet mijn zegsman vraagtekens bij sinds de uitzending van 18 juli op SBS 6.
Hij vertelt verder. Soms wordt de kijker een blik gegund op het privéleven van de dierenartsen. Zo ook deze zaterdag bij de Gérards thuis. Marie's lievelingspoes, die altijd op haar bureau kwam zitten, is sinds enige tijd dood en om haar te vervangen wil ze heel graag een nestje van de poes en kater die ze nog overheeft. Het vrouwtje is elke maand wel een aantal dagen krols en krijst van verlangen, zoals Marie het uitdrukt, maar de kater wil er tot haar spijt maar niet opspringen.
Aan háár ligt het niet, zegt Marie nog een keer, hij toont geen enkele belangstelling. Het enige wat hij moet doen voor zijn kost en inwoning, is voor een nestje zorgen, pruilt ze. Koppig als ze is, besluit ze het er niet bij te laten zitten. Haar man verbaast dat niets: als zij eenmaal iets in haar hoofd heeft dan gebeurt het ook, is zijn ervaring.
In de scénes die volgen is Marie te zien in haar witte jas, achter haar bureau terwijl ze de bijsluiter leest van de strip Viagra die zij zich heeft aangeschaft. Geneesmiddelen bedoeld voor mensen zouden ook heel geschikt zijn voor dieren, mits de dosering maar wordt aangepast aan het gewicht van de patiënt, leert ze de kijker. De mogelijke bijwerkingen weerhouden haar niet de kater een dosis toe te dienen.
Niet veel later laat de camera een close-up zien van de ‘prachtige erectie', zoals Marie juichend van vreugde en opwinding constateert. De kater spartelt hevig tegen; die houdt er niet eens van om gewoon opgepakt te worden zoals al te zien was toen Marie zijn mooie brede kop wilde tonen. Dit getreiter doet hem blazen.
Marie's handlanger, haar man Stéphane, weet dat want hij trekt een paar grote, ruw leren handschoenen met armkappen aan als hij moet assisteren. Dan nog heeft hij zijn volle gewicht nodig om de grote zilvergrijsharige kater tegen de behandeltafel gedrukt te houden, terwijl zijn vrouw Marie met de linkerhand de staart van de kater omhoogtrekt en met haar rechterhand zaad probeert te bemachtigen. Voor dat doel heeft ze aan een klein plastic ‘zakske' genoeg, want ze heeft slechts een paar druppeltjes nodig. Het valt haar kennelijk tegen. Zo o eenvoudig is het nog niet om een dergelijk klein ‘peniske' seksueel te stimuleren, klaagt ze, laat staan de kater tot een hoogtepunt te brengen.
Ik hoor aan de toon waarmee mijn vriend verslag doet, dat het niet leuk bedoeld is, toch dreig ik een aanval van de slappe lach te krijgen. Het lukt me die te onderdrukken. Hij vervolgt.
Voor ze zelfs maar een druppel zaad heeft bemachtigd, weet de enorme kater door een schroevende beweging te maken te maken, los te komen, weg te rennen en zich te verbergen voor zijn mishandelaars. Marie's ogen versmallen van woede, ze plukt aan haar bovenlip, zegt: ‘Dan zal ik hem toch castreren. Dat is mijn wraak als hij niet doet wat hij moet doen.'
Stéphane reageert voor het eerst een beetje verontwaardigd met een ‘Mai. Mai.' Eindelijk lijkt hij zich te realiseren dat ze ook dit serieus meent en hardop prijst hij zich gelukkig twee dochters verwekt te hebben, want welk lot zou hem beschoren zijn geweest als hij zijn Marie niet had weten te bevruchten?
Einde, zegt mijn vriend, stomend van verontwaardigd. En dat heet ‘een groot hart voor dieren hebben'? Zelf is hij een echte kattenliefhebber die zich tevreden stelt met afdankertjes uit het asiel en mensen die alleen raskatten goed genoeg vinden, wantrouwt. Ben ik aan het radicaliseren, vraagt hij zich af.
Ik zag de betreffende uitzending inmiddels zelf ook en vond vooral dat Marie een staaltje van pure hebzucht ten beste gaf: ik wil koste wat het kost een nestje, en ik wil het nú! Heel Aalst is gewaarschuwd. Mijn dierenarts zou ze niet zijn.

 

 

Marijke Hilhorst home
mijn bio
mijn boeken
uit de pers
column
mien bakgraag
schrijfcursus
uw biografie
contact
colofon
links